00.00

Επειδή η μνήμη είναι ένας εφιάλτης
μπροστά στα τόσα ηλιοβασιλέματα.
κτίσε με ως άγγελο,
ανίκανο για όαση.

Δεν είχαμε τίποτα να χάσουμε,
μόνο μια συντέλεια ανάμεσα μας.

Εκτός κι αν φοβάσαι την πληγή.

Κατηφορίζοντας στην αγάπη μου είπες

“άσε με να σε αγαπήσω χωρίς όρια,
θα αποφασίσουν οι ανάγκες μου στο τέλος’’

Σου μαθαίνω την αλφάβητο και φεύγεις με βρισίδια.

ΤΙ ΓΥΡΕΥΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ;

1.00

Τι τρελή που μοιάζει αυτή η πόλη,
όταν εμείς και ο χρόνος

γινόμαστε διαίρεση αστεριών.

Είμαι πανέτοιμη για βοριά.
Με ακουμπάς
και το σώμα μου γίνεται λουλούδι
έτοιμο για έκρηξη.

Κάτι από τα παλιά που τσούζει

Η δυσκολία της πνοής
είναι ότι δεν υπάρχουν οδηγίες χρήσεως.

Περνάω μέσα από τα κλαδιά ποικίλων εαυτών,
κι ότι απομένει είμαστε εμείς.

Άσε με να σε φιλήσω.
Ξημέρωσε
με θλίψεις που υποδύονται την άνοιξη.

Θα μείνεις;
Θα φύγεις;

Στον κόσμο που έχω φτιάξει,
Είναι αδύνατο να πληγωθείς.  Franzeska Averbach